Houston…
Het toestel begon al naar de piste te rollen toen we het hoorden.
Gebonk!
Rechtonder ons, ergens in de bagageruimte.
Alsof er een enorm pak heen en weer geslingerd werd.
Of was het iets anders?
Het landingsgestel dat rammelde?
Ik tuurde naar buiten om te kijken naar de vleugels.
Gebonk! Opnieuw!
De vlieger sjokte verder.
En plots remde de piloot!
Iedereen bleef muisstil.
Toen besloten ze in de cockpit om toch nog verder te rijden,
om even later opnieuw bruusk te remmen!
… en weer verder te rollen naar de piste.
Gebonk! onderaan … aanhoudend!
Stilte in de stoelen… aanhoudend!
Enkel onderbroken door het hysterische gehuil van een kleuter een paar rijen verder.
Ik dacht aan Madrid, een paar weken voordien…
Misschien zij ook?
En waar dacht die kleuter aan?
En in de cockpit? Wat dachten zij? Hoorden zij überhaupt iets?
Mijn ogen zochten de flight attendants.
Zagen zij er uit alsof ze genoeg ervaring hadden om “vreemde geluiden” te rapporteren?
Ik vond ze niet.
En knijpte dan maar even in haar hand…
Het aankondigingssignaal luidde.
De stem van de piloot kondigde zonder twijfel aan ” Crew! Prepare for take-off”
Ik zag iedereen op mijn rij slikken.
De motoren begonnen te loeien!
Gebonk!
Dit keer mijn hart!
En zij pakte dit keer mijn hand
en legde ze op haar buik!
Gebonk!
Dit keer van onze ukkie!
De allereerste keer!
Houston, we made contact!
Net op het moment dat we opstegen…
Reageer