Verwachtingsverwarring
In de Turkse les, een oefening per twee.
Mijn mannelijke oefenpartner vertelt me tussen de “çorba“ en “patates” door:
“Wij verwachten een kindje begin februari.”
Ik reageer enthousiast:
“Wat een toeval: wij ook!!”
ZIjn wenkbrauwen vormen een niet-begrijpende frons en hij werpt haastig een blik over de tafel
om alsnog een glimps op te vangen van mijn buik.
Ach ja.. Dat was ik vergeten. Ik ben nog niet uit de “dolap” gekomen in de klas.
Coming-out. Het is nooit gedaan. Wel leuk dat je dat zelf soms vergeet. Toch wel een teken dat het goed zit met je verinnerlijkte onderdrukking.