Na 9 maanden in mama’s buik
en 9 maanden in de kamer van de mama’s
kreeg ze eindelijk een eigen kamer!
We hadden ons voorbereid op het ergste.
Afkicken van 18 maanden nestwarmte leek ons geen lachertje.

Dat was het wel voor haar: Zij kwam, keek, en lachte.
Ze vond haar nieuwe muren best wel grappig
en ze gieberde met ons gepruts aan de babyfoon.
Nog geen half uur laten lag ze diep in dromenland.

En wij…
voelden ons wat verweesd met zoveel ruimte
luisterden intens naar de babyfoon
en moesten zwaar afkicken
van zoveel kindwarmte.

Nog maar 7 weken.
Slik!
Zou mijn buik ook eventjes kunnen staken?

De treinen blijven staan.
24 uur stilte in onze achtertuin.
Heerlijk rustig!
8 uur rustig thuiswerken.
Heerlijk efficiënt.

Dank u beste stakers!

Waar het vroeger niet snel genoeg kon gaan
mag voor mij de tijd nu gerust eventjes stil blijven staan.

Voor de tweede keer dit jaar is het aftellen begonnen!
En dit keer om in één week misschien tweemaal “officieel” mama te worden:
Binnen 10 weken mag ik me naast een bezoek van de ooievaar ook aan een bezoek aan de rechter verwachten!
Over timing gesproken.

VERLOREN:  mijn conditie
Iedereen die nuttige tips kan geven om hem terug te vinden
zal beloond worden.

In de verte zag ik haar korte, rosse haartooi.
Van waar kende ik haar ook al weer?…
Ik naderde de bekende onbekende steeds dichter.
Snel, denk na! Wat als ze je aanspreekt?!
We kruisten elkaar, zonder een woord uit te wisselen.
Ik kreeg wel een vriendelijke glimlach!
En prompt viel het me te binnen.
Dat was Mieke Vogels.
En prompt viel me die andere keer te binnen.
We waren net startensklaar in de spinning-zaal van een Brussels fitnesscentrum:
ik & mijn Amerikaanse gastzus. 
Zij wou kost wat kost haar spinning workout niet missen tijdens haar Europees blitsbezoekje.
En toen wandelde er ook een bekende de zaal binnen, in zijn “marcelleke”.
Waar kende ik dat gezicht en vooral die tanden ook weer van?
Hij zette zich helemaal vooraan op een spinfiets.
De instructrice – zelf Amerikaanse zo bleek – begon ons, maar vooral hem, aan te moedigen.
“Come on Prime Minister. You can do better then that!”
En het schriele ventje in zijn marcelleke begon harder te trappen.
Ach ja, Guy Verhofstadt!
Kate porde me al hijgend:
“Why is she talking about politics?!?”
En toen ik haar half-fluisterend toehijgde dat onze eerste minister daar van voor in zijn marcelleke vol zweet zat te fietsen, stopte ze plots om uit te roepen:
“No shit! ….. 
Damn, if I had known, I could have written of this whole trip as a business trip for my work as a political consultant!”

Ze frunnikt met duidelijke frustratie aan de randjes van de houten puzzelstukjes.
Ik toon haar geduldig hoe je de stukjes met behulp van de houten knopjes uit het kader kan heffen.
Haar handjes frunniken vervolgens met evenveel frustratie aan de knopjes.
Ik moedig haar aan om vol te houden en geef nogmaals het langzame en gecontroleerde voorbeeld.
Ze zucht diep en werpt me een lange, half-vernietigende en half-smalende blik toe. (Of droom ik dat maar?!)
En vervolgens kiepert ze het hele houten kader vastberaden om.
Alle puzzelstukjes liggen voor het graaien.
En ze gritst naar haar beoogde stukje met een triomfantelijke glimlach.
Tja, zo kan het óók natuurlijk!

Liefste Jezus,
Ik heb op dit moment één prangende vraag!
Hoe en wanneer is die gereedschapskist daar in hemelsnaam bij jou terecht gekomen?!
Als je zo blijft door hameren en boren, gaan we je nog opnieuw moeten omdopen tot
“Bob de Bouwer“.

Eerst wou ik gewoon de categorie “brieven aan Ukkie” recycleren
maar bon, je weet maar nooit,
wie weet zou onze eerste ukkie daar wel een identiteitscrisis van kunnen overhouden.
“Pukkie” leek op het eerste zicht een waardig alternatief.
Maar het werd al snel ingehaald,
ingegeven door de geboortedatum (kerstmis) en
de wijze van ontvangenis (onbevlekt namelijk),
door het meer universele “Jezus“.

Alleen vrees ik wat voor de reacties van de onverwachte bezoekers
die hier terecht gaan komen door te googlen op
“Brieven aan Jezus“.